Archief voor oktober, 2010

Salon de Muséologie verovert Japan!

Geplaatst op: 15 oktober 2010 door salondemuseologie in Uncategorized

Column  in het kader van de Salon over Guerrillamarketing

Jan Hovers

De Salon de Muséologie timmert graag aan haar eigen weg. Natuurlijk neemt deze informele hiërarchieloze Salon een uniek plekje in, binnen de grote hoeveelheid georganiseerde bijeenkomsten op erfgoed gebied. Dat weten wij wel, de Salon-aanhangers, maar lang niet iedereen. Voor museummensen barst het immers van de platforms, conferenties, seminars en noem maar op. En probeer tussen dat enorme aanbod, waar je je agenda tot de nok mee kunt vullen, dan nog maar eens de Salon te vinden. Een beetje marketing voor de Salon kan dus geen kwaad. Nou, beetje marketing? Als we aan de slag gaan moeten we dat wel ambitieus aanpakken! In dit kader wil ik dit ballonnetje op laten. Het komt voort uit een stukje dat ik een tijdje geleden schreef voor een satirisch boekje. Daarna kom ik vanzelf bij het, al zeg ik het zelf, briljante marketing-idee.

“Onsterfelijk”

Zolang de mens bestaat verzet hij zich tegen zijn eigen sterfelijkheid. Vanaf zijn geboorte struikelt hij door zijn korte bestaan en schrijft al gaande zijn eigen gebruiksaanwijzing. Tegen de tijd dat hij meent het leven door te hebben, is het feitelijk al weer voorbij. Logisch dat de mens het fenomeen reïncarnatie heeft uitgevonden. Anders zou die hele struikelpartij voor niets zijn geweest. We weten één ding zeker; op zekere dag komt bij iedereen Magere Hein om de hoek koekeloeren. Wanneer we ons dan toch bij onze sterfelijkheid moeten neerleggen, is de enige zachte troost te streven naar het nalaten van zo diep mogelijke sporen. Het idee dat we nog voortleven na onze dood, biedt nog enige, zij het marginale bevrediging. Dus begon ik ooit enthousiast aan dat ene briljante boek dat nooit voltooid werd, schilderde doekjes die hooguit in een liefdadigheidsbazaar zouden belanden, en schreef liedjes die flauwe aftreksels waren van geniale voorgangers. M’n hoofd weet maar al te goed dat het draait om bewust, sociaal en gelukkig leven in het heden; een hoger doel is er niet. Maar m’n kinderziel kan het niet laten te proberen haar sporen te trekken. Zoals degene die bij een nieuwbouwproject stiekem over natte cementdelen loopt.

Op een dag ontsproot een nieuw maar alles behalve uniek inzicht aan mijn brein: Verzamelen! Een indrukwekkende collectie zou mij overleven en mijn gedachtenis levend houden. Tenslotte verzamel ik al jaren muzikale pareltjes op breekbare 78-toerenplaten. Stukjes tijd van drie minuten. Kleine luchttrillingen die door reeds lang begraven mensen in beweging zijn gebracht en bevroren werden in nog ongestolde schellak. Ik zou mij, door mijn ijverig werk als collectioneur, voegen in de rij van Van der Hoop, Van Eeghen en Willet. Niet dat ze zelf veel bijzonders hadden gepresteerd, behalve dan het nalaten van een indrukwekkende kunstcollectie. Onverwacht spatte dit najaar mijn ideaal als een zeepbel uiteen, toen ik afscheid nam van mijn overleden oom Lau. Als eeuwig vrijgezel had hij zijn leven lang opmerkelijke literaire werkjes verzameld. Hij struinde 2e hands marktjes af voor 1e drukken en moest zijn woning laten stutten voor het overgewicht aan gebonden papier. Nog geen twee weken na zijn verscheiden viel zijn pregnante verzameling ten prooi aan containers en opkopers. Verzamelen is blijkbaar ook niet de weg tot onsterfelijkheid.

Al jaren fiets ik dagelijks dapper door het drukke centrum van Amsterdam, op weg naar mijn dagelijks brood. Geroutineerd manoeuvreer ik tussen de wandelende toeristen, die geen enkel besef hebben van ons complexe fietssysteem. Ongeveer een jaar geleden viel het kwartje. Op mijn dagelijkse fietstocht minder ik vaart als er een Japanner in het vizier komt die zijn metgezellen vastlegt tegen het decor van onze pittoreske hoofdstad. Inmiddels heb ik een feilloze timing. Op het moment dat de foto gemaakt wordt of de videocamera draait, koers ik omzichtig tussen lens en doel. Klik! Ik ben weer breed lachend met opgeheven hand voor de eeuwigheid vastgelegd! In talloze huiskamers verspreid over Japan, komt regelmatig het vriendelijke tronie van de Hollandse autochtoon in beeld, wanneer de vakantiekiekjes aan familie en vrienden worden getoond. En nu maar wachten op het onvermijdelijke. Want één ding is zeker. Leer mij de Japanners kennen. Binnen afzienbare tijd is er iemand die de link zal leggen. Wie is toch die kale vent die in geheel Japan in al die foto- en videocollecties opduikt? En hij zal niet opgeven voordat hij de link heeft gelegd en de sporen heeft herleid naar de inmiddels lang gestorven ondergetekende. Ik ben onsterfelijk!

 

Tot zover het stukje. De oplettende lezer herkende waarschijnlijk al een vleugje Guerrilla-marketing! En van deze éénpersoonsactie is het maar een kleine stap naar een briljante guerilla-actie voor de Salon!

U heeft het al begrepen, we pakken de zaken groots aan, dus voor deze Salon-actie richten we ons niet tot ons kikkerlandje maar is ons doel het bekend maken van de Salon de Muséologie in Japan.

De actie heet dan ook: Salon de Muséologie verovert Japan! Met deze actie willen we uiteindelijk een tweetal doelen bereiken. Enerzijds willen we een injectie geven aan het Japanse toerisme aan Amsterdam en daarmee uiteindelijk een toename bewerkstelligen van het aantal Japanners dat Amsterdamse musea bezoekt. Tegelijkertijd willen we niet alleen profiteren van de Japanners maar er voor zorgen dat zij er zelf ook beter van worden.

Er zijn natuurlijk allerlei vormen van guerrillamarketing; u heeft er op de Salon-avond uit de mond van Martijn Arts van Total Active Media al een aantal voorbij horen komen. In ons geval maken we gebruik van de zogenaamde FlashMob. U kent dat fenomeen; op een vooraf afgesproken moment verschijnt er een groep mensen uit allerlei hoeken en gaten. Op het eerste gezicht lijken ze niks met elkaar gemeen te hebben totdat ze overgaan tot hun flashmob. Deze Flashmob heeft als doel: Kom in zoveel mogelijk Japanse huiskamers! Een groep mensen probeert in één uur tijd in zoveel mogelijk foto’s en video’s van Japanse toeristen te verschijnen. Zo gauw ze ergens Japanse toeristen spotten, rennen ze er op af en zorgen ze, spontaan of minder spontaan, op de foto of video vastgelegd te worden. Zodra dat gelukt is krijgen de Japanners in kwestie een flyer in hun handen gedrukt met daarop een URL met de vraag om eenmaal thuis de foto’s en video’s van de flashmob te uploaden naar een pagina op de SalondeMuséologie-site.

En nu komt het (vind ik zelf althans) hele slimme gedeelte: Op die webpagina waarop ze hun foto’s hebben geplaatst staat vervolgens tevens de optie vermeld om je aan te melden voor een Rehab-cursus in Amsterdam. Een speciale Rehab voor Japanners! Want is het een cliché of is het echt waar? Japanse toeristen zien hun toeristische bestemming louter door de lens van hun fototoestel of videocamera. Thuis teruggekeerd beleven ze pas in retrospectief waar ze in het echt zijn geweest. Zoiets als fotojournalisten in rampgebieden die de werkelijkheid buiten zich houden door de veilige buffer die de lens hen biedt. In het geval van de journalist is het een begrijpelijke bescherming. In het geval van de Japanse toerist kan ik mij niet voorstellen dat ze daar nou echt gelukkig van worden. De mooiste beelden sla je nu eenmaal in hart of ziel op en niet op een met tienduizenden plaatjes gevulde externe harde schijf. Ik ben er dan ook van overtuigd dat deze cursus een weergaloos succes gaat worden.

De Salon organiseert samen met het ATCB een 1-daagse afkickcursus voor Japanse toeristen in de Amsterdamse binnenstad!

Hoe ziet de cursus er uit?

  • Welkom en introductie, de cursisten bespreken hun verslaving
  • Half uur ‘los gaan’ op de Dam; nog zoveel mogelijk foto’s schieten
  • Camera’s inleveren, uitdelen kartonnen camera’s met slechts 12 foto’s op het rolletje
  • Rondvaart met slechts het kartonnen fototoestel op zak
  • Lunch en meditatie ter voorbereiding van de cameraloze middag
  • Na de lunch het moeilijkste deel: Wandeltour binnenstad met plastic speelgoedcameraatjes van Bart Smit.
  • Afsluiting: emotioneel kringgesprek en groepsfoto in Hollandse klederdracht

U ziet het, guerillamarketing is zóóó simpel! Het enige wat u nodigt heeft is een groep enthousiaste vrijwilligers, die bereid is u bij uw overval bij te staan.

Ik wil dan ook tot slot iedereen van harte uitnodigen om zich hier aan te melden voor deze Salon Flashmob om gezamenlijk te werken aan de verovering van Japan door de Salon de Muséologie!

Advertenties

Programma Salon 14 oktober

Geplaatst op: 6 oktober 2010 door salondemuseologie in Uncategorized

Salon Guerrillamarketing: nieuwe sluiproutes naar het hart van je museumbezoeker?

14 oktober 2010
Duintjer, 7e verdieping
Vijzelstraat 72
Amsterdam
20.00-21.30

Graag willen we je uitnodigen voor een mooie herfst salon over Guerrilla marketing

We maken kennis met een marketingvorm die nog niet veel wordt toegepast in musea. Waarom niet? Zal het aanslaan? Wat zijn de valkuilen voor het inzetten ervan?

Martijn Arts van Total Interactive Media zal zijn eigen visie geven op dit fenomeen.

Jan Hovers behandelt in zijn column guerrillamarketing met een knipoog.

Daarna volgt een discussie met het publiek en natuurlijk is er aansluitend een borrel.

Hopelijk tot dan!

Wat is guerilla marketing?
Guerrillamarketing is een strategisch doordachte overval via een onconventioneel medium, die op een onvoorspelbaar moment, op een originele relevante manier en op het juiste moment bij de juiste doelgroep sympathie en een onvergetelijk wauw-effect opwekt voor een merk, mening, dienst of product. Men maakt gebruik van bestaande ruimtelijke objecten. Er bestaat online guerrilla en offline guerrilla marketing.

De actie gaan vaak gepaard met humor waarbij tegen relatief lage kosten een groot publieksbereik kan worden bereikt. Onderliggend doel: een buzz te genereren, imago building.